Seni Bekleyişimin Adı Yok..

Aslında bir kibrit kafi gündüzleri tutuşturup, 
Gecenin gerdanına dizi dizi yıldızlar yapmaya. 
Hani sabahın boyu yetişse uzanıp öpecek alnından 
Bir de hep geç kalınmış ömrün son deminde gelmese ölüm 
Belki böylesi dar gelmez giyindiğimiz mutluluklar 


Mevsimlerin peşine takılıp ta, 
Hüznü oradan oraya taşıyan yağmurlar gibiyim...

Sıcak avuçlarda buhar olup göğe karışan 
Soğuk bakışlarda buz kesip anlamdan alabildiğine uzaklaşan

Seni bekleyişimin adı yok,

Hasreti çeke çeke uzaklara götüren çok vagonlu trenlerin de. 
Hani giden gider de, geçmişi kalırya geride, 
Onu hep yaşlı gözlerle bekleyen. 
Zamanla dilindeki özlemi kırıverir zaman, en hassas yerinden 

Çok geçmeden, çok geçiyor yokluğunun üzerinden, 
Haram saatler diziliyor boğazıma uzadıkça sensizlik, 
Tenhasına sere serpe uzandığım düşler de yetmiyor 
Yorgun arzularımı kışkırtmaya 
Verdiğim sözlere saklanmış militan kılıklı yalanlar yakayı ele veriyor bir bir 
Tutuklayıp aynalara hapsediyorum 
Sonra vicdanım delil yetersizliğinden serbest bırakıyor 

Seni bekleyişimin adı yok 
Dursun diye duvarlara çivilediğim zamanın da 
Payıma düşen yalnızlığın zirvesinde, 
Saçlarımla gizlice siyahını paylaşıyor gece. 
O zaman, bu şehir bir kez daha düşüyor gözümden 
Kalabalık kaldırımlarında adım adım eziliyor günahlarımın gölgesi 

Sanki ben değildim külçe külçe acıların sahibi 
Ağır korkuların ezip yel değirmelerine verdiği 
Savrulmuş bedenimin, rüzgarında ölmeden dirildiği 
Sanki sen değildin bırakıp giden 
Üstüne üstlük hiç gelmemişken 



Seni bekleyişimin adı yok 


Kurulmamış köprülerden geçmeye çalışan benliğimin de 
Şiirlerim şahit olsun ki 
İki satır arasına sığmıyor yalnızlığım 
Ne nokta anlatabiliyor kararsızlığımı 
Ne de virgül koyabiliyorum yılların ardına 
Yenik düştü keşkelerim oynadığım oyunlara 
Yine de teslim olmadım 
Ama sen, namluda hüzün 
Beni tam on ikiden vurdun 
Seni bekleyişimin adı yok 
Gelmeyişinin de