Replikleri Yıllar Öncesinden Yazılmıştı, Oynadık Bitti!

Biz Şimdi Sözleri Dudaklarında Asılı Kalmış İki Yalnızız...
Düştü Düşecek Şimdi Diye Beklerken Birileri,
Biz Tutmaya Çalışıyoruz Söyleyemediklerimizi, En Azından Anısı Kalsın Diye...
Yalnızlığı Seçip Yalnızlığa Yürüdük Elimizi Kolumuzu Bağlayarak,
İçimiz Yandı, Ciğer Parçalandı, Sustuk!
Gülümsemeye Çalıştık Gözlerimizde Fırtınalar Koparken Bile..
Konuşmadık Kırılmasınlar Diye...
Anlatmadık Onlar Bari Mutlu Olsun Diye...
Bıraktık Kalbimizdeki Koca Sevdayı Zavallı Bencillerin Ellerine...
Birer Damla Yaş Akıttık Sadece, Arkamızı Döndük Birbirimize...
Son Bir Kez Olsun Gelmedik Göz Göze...
Şarkılara Sığınmadık, Ayrılık Havası Takınmadık...
Herkesi Anladık, Ruhumuza Sormadık...
Ne Kadar Acıdık, Ne Çok Sakladık...
Ne Kadar İnandık, Ne Çok Yanıldık...


Bilmiyorum Mutlu muyum?
Etimden Et Koparken Her Aklıma Düştüğünde
İnanıyor muyum Ben Hala Bu Saçmalara...
Onların Yalanlarına, Yanlışlarına...
Haklılar Diyebiliyor muyum İçim Kabarırken...
Ve Taşacak Bir Sen Yokken Artık Yanımda...
Nasıl Sığıyor Kalbim Bedenime?
Nasıl Yaşıyorum?
Nasıl Nefes Alıyorum?
Nasıl Isıtabilirim Bir Başkasının Ellerini Buz Gibi Ellerimle?
Nasıl Dayanabilirim Koca Bir Ömür Sensizliğe?
Sessizliğe, Hiçliğe, Tekliğe, Hayatın Bana Attığı Bu Çelmeye?
Her Gün Yeniden ve Yeniden Karşıma Çıkan Bu Yenilgiye?
Gidiyorum Diyorum Bir Bilinmeyene...
Aslında Kaldığım Yerdeyim Dizlerimin Üzerinde...
Bomboş Bakıyor Gözlerim Acınacak Halde...
Korkuyorum Kendimden Bakamıyorum İçime...
Konuşmuyor Artık Ruhum Benimle...
O Kadar Yalnızım ki Artık Çare Değilsin Sen Bile!

Şimdi Bir Ölü Uğurlamış Gibi Cenaze Kalkıyor Bedenimden...
Hadi Topla Geride Kalan Her Ne Varsa Diyor Bir Ses...
Apar Topar Görünürdeki Anıları Paketliyor Birileri...
Duvardaki Resimler Çıkartılıyor İlkin...
Sonra Şiirler Yırtılıyor...
Sonra Yazılar Yakılıyor Defter Defter...
Benden Kalkan Bu Cenazeyi Bana Hatırlatmamak Adına
Bir Bir Gönderiliyor Her Şey...
En Son Bana Dönüyor Biri...
Hadi Sen de Topla Diyor İçini...
Ağıtlarımı Dilime Döküp Soruyorum...
Seni Benden Kim Toplayabilir?
Ve Kim Söküp Atabilir Nefeslerime İşlenmiş Varlığını?
Bende Kolay Bulunan Sen...
Yazık!
Sende Hiç Bulunamayan Ben!
Ki Biliyordum, Kayıplığının Bile Bulunmuşluğu Olamayacaktım...
Hep Yitik Kalacaktım...
Sebebi Sen Bu Ölümün...
Bilme!
Konuşma!
Göm Gitsin Her Ne Varsa...
Bende Kalan Son Ben!
Varlığımdan Bir Burukluktur Bu Dilekçem...
Sebebi Sen...

Bildiğim Tüm Kapıları Yüzüme Kapatıyorum...
Çekiyorum Kepenkleri...
İyi Bilirim Ardım Uçurum Önüm İntihar...
Korkma!
İyi Bilirsin, Tüm Gemiler Gitmek İçindi ve Tüm Yollar Gidişleri Müjdeledi...
Oysa Düş'tü Benim Darağacım...
Kendimi Öldürüp Seni Yaşattığım...
Ki Bir Ateşle Kavgaya Düşenin Hali Kül Olmaktan Başka Ne Olabilir?
Soru, Artan Sessizlikte Artan Sesiyle Tekrarlanıyor...
Hadi Sen de Topla İçini...
Bedenimden Kalkan Bu Ölümün Ardından Hiçbir Şey Kalmamalı Geride...
Onlara Göre; Ne Varsa Atılmalı Veya Yer Bulmalı Bir Külün İçinde...
Belki İsmim Bile...
Hadi Beni Benden Toplayıp Öldürsünler...
Seni Benden Kim Toplayabilir?

Sebebi Sen Bu Ölümün...
Bildik Bir Son...
Replikleri Yıllar Öncesinden Yazılmış...
Oynadık Bitti...
Öldüm Gitti...
Ansızın Bir Çığlık Düştü Musallama...
Seni Benden Toplamamak İçin Kendimi Topluyorum Benden...
Sebebi Ben Bu Ölümün...
Sebebi Ben...!

Alıntı.