Beni Alnımdan Öpmeyecekler

Beni alnımdan öpmeyecekler
Çünkü kimliğimde yazan herşeyi sildim
Bir ananın, bir babanın oğluyum yalnızca
Bulutlara yarsıyan gençliğim eyvahla son buldu
Dikenli tellerde parçalandı vücudum
Uysallığın hattında
Yağmura aldırmıyorum artık
Karatenli kızların kokularından bıktım
Şairliğimle barıştım sonra, sonra gökyüzüne giden
Gözlerini öptüm, arasıra parmak uçlarını
Ne yana düşer yüzüm, yüreğim orta yerde
Parmağımı yak sevgilim
İnsanlar bakıyorken usulca, şamdanları yak
Atları öldür imrahor yokken
Bele bebeğini toprağa, yüzü yüreğine dönük
Sezgisi zakkum ağaçlarında.

Güller Ağlar İçimde

Duysak ayak seslerini akşamın
Ve sokaklardan el ayak çekilse
Bir ürpertiyle duyarım o zaman
Seni çağıran sesi uzaklardan

Ne zaman ayrılık saati gelse
Bir gariplik çöker içime birden
Kalan tek ani gibi bir devirden
Durmadan çalınır o gamlı beste

Yalnızlığımın lunaparkında;
zor ayrılık
raydan çıkarır içimdeki bayram sevinçli küçük treni…
ve
bir başıma kalırım
küçük loş istasyonda…
Trendeki
kadın cama
ben özleme yakın dururum.



Yaşlıdır gözleri nisan bereketli kadının.
Göğü yıkar
kepenk olur göz kapakları.
Kitler içine beni
çilingir olsam çıkamam.
Ne mümkün?
Kadınım
çok şey söyler yüreğim
tutulur dilim.
Sevdiğim
ne zor ayrılık bilir misin?
Zor ayrılık
ayrılık zor gelir bana

Bilmelisin ki… Bilmelisin ki …
Duvarda asılı diplomalar insanı insan yapmaya yetmez.

Bilmelisin ki …
Aşk kelimesi ne kadar çok kullanılırsa,
anlam yükü o kadar azalır.

Bilmelisin ki …
Karsındakini kırmamak ve inançlarını savunmak arasında
çizginin nereden geçtiğini bulmak zor.

Bilmelisin ki …
Gerçek arkadaşlar arasına mesafe girmez.
Gerçek aşkların da!

Bilmelisin ki …
Tecübenin kaç yasgünü partisi yaşadığınızla ilgisi
yok,
ne tür deneyimler yaşadığınızla var.

Bilmelisin ki …
Aile hep insanın yanında olmuyor.
Akrabanız olmayan insanlardan ilgi,sevgi ve güven
öğrenebiliyorsunuz.
Aile her zaman biyolojik değil

Bilmelisin ki …
Ne kadar yakın olursa olsunlar en iyi arkadaşlar da
ara sıra üzebilir. Onları affetmek gerekir.



Bilmelisin ki …
Bazen başkalarını affetmek yetmiyor.
Bazen insanın kendisini affedebilmesi gerekiyor.

Bilmelisin ki …
Yüreğiniz ne kadar kan ağlarsa ağlasın dünya sizin
için dönmesini durdurmuyor.

Bilmelisin ki …
Şartlar ve olaylar, kim olduğumuzu etkilemiş olabilir.
Ama ne olduğumuzdan kendimiz sorumluyuz

Bilmelisin ki …
İki kişi münakaşa ediyorsa, bu birbirlerini
sevmedikleri anlamına gelmez. Etmemeleri de sevdikleri
anlamına gelmez.

Bilmelisin ki …
Her problem kendi içinde bir fırsat saklar.
Ve problem, fırsatın yanında cüce kalır.

Bilmelisin ki …
sevgiyi çabuk kaybediyorsun, pişmanlığın uzun yıllar
sürüyor.

Sen Ben Biz
Üç beş sayfa koydum masaya
Birde kalem aldım elime
Bir sayfa benim bir sayfa senin
Son sayfada bizimdi
Beni bir satırda anlattım
Seni bir sayfada
Bizim sayfamız boş kaldı
Kalemden kıskandım kağıttan kıskandım
Bizi kendimize sakladım
O boş sayfanın yerine
Bize ait her şeyi
Kalbime yazdım.

Biliyor musun ay yüzlüm , o gece hiç uyumadım .Mevsimlerden bahardı ,tabiatım yeşillenmişti.Çünkü çünkü sen gelecektin, nasıl uyuyabilirdim ki.Yüreğim öylesine serindiki içim içime sığmadı, kirpiklerim kapanmadı bir türlü, heyecanla yeni doğan güneşi selamlamayı bekledim. Yılların ardından ilk defa buluşacaktık seninle. Buğulu gözlerini tüm çıplaklığıyla ilk kez görecektim, dudaklarında yine tebessüm olacakmıydı resimlerindeki gibi. Yine titreyen sesin savuracakmıydı yüreğimi diyardan diyarlara. Uyuyamadım işte bir türlü. Sabahın ilk ışıklarıydı , o sabah ne kadar uzun sürmüştü , bulabildiğim en güzel kıyafetleri giyerek senin için yola koyuldum……

Gelişin öylesine büyük bir huzurduki , geceler boyu hayalini kurduğum düşlerimden bile daha güzeldi. Uzaktan gözlerini gördüm önce , beni üzeri yosun tutmuş yanlızlar rıhtımından kurtaran gözlerin , nasıl aydınlıktı öyle. Rengarenk giyisilerin içinde omuzlarına süzülen saçların ve o dudaklarındaki içimi rahatlatan gülüşün ne güzeldi…

Çok iyi anımsıyorum mevsimlerden bahardı , yağmur yürekli kentim sen geleceksin diye güneş açmıştı. titreyen dalları yeşermişti ağaçlarımın, kelebekler bile sevincime ortak olmuştu. oysa senden önce hüzün yağardı düşlerime. hayran bakışlar tanıştı önce , ardından utangaç davranışlar.Önce seni seyre durdum uzun uzun , içime akıtıyordum doyumsuz güzelliğini. Senin ise yanakların kızarıyordu , karşındaki hayran gözlerin ardında.Nereye gideceğimizi konuşamadanyürümeye başlamıştık tutku sahilinde. Mutluluk rüzgarları sürüklüyordu bizi, belli ki sende mutluydun. Hem duygularımız, hem gözlerimiz hemde dudaklarımız konuşuyordu.Uzun kirpiklerinden sıcak rü<garlar süzülüyordu çehreme, içimdeki fırtınanın dışla savrulmasından çekiniyordum. Ellerine dokunmak istiyordum , ellerinin yumuşaklığını hissetmek, teninin kokusunu ezberlemekti istediğim. Gözlerine baktım;patlamaya hazır bir volkanın coşkusu ve narin bir ceylanın sessiz çığlıkları karşıladı beni, özlem yangınıydı belkide içimizdeki…

Bazen oturduk , bazen yürüdük , zaman hızla ilerliyordu. Zamanın durmasını arzuluyorduk çünkü çok mutluyduk. Ama sabah başlayan güneş batmak üzereydi , akşam oluyordu ve sen gitmeliydin. Ayrılığın hüznü yansımıştı gözlerimize o gün bir hayal gibiydi, mırıldanarak bana yine geleceğini söylemiştin. Giderken sen tutku sahilimden, dalgalanan saçlarının arasından buğulu bakan gözlerin beni bir rüyadan uyandırdı. Sen kayboluncaya dek ardından baktım,gözlerimi alamadım bir türlü seni benden uzaklaştıran arnavut kaldırımı sokaklardan. Gelişin bir rüyaydı, gidişinse bir isyan…..

Cüneyt Kalyoncu

Sizin hiç dişiniz ağrıdı mı? Ya böbrekleriniz? Peki, sizin hiç kalbiniz ağrıdı mı? Sanki birisi ortasına bir bıçak sokmuş ve içinde çeviriyormuş gibi… Sizin hiç kalbinizde adını koyamadığınız bir sancı oldu mu, bir de burnunuzda sızı?
Burnun direği nasıl sızlarmış ve aslında gerçekten burunda öyle bir ağrı nasıl olurmuş, ben aşk ateşiyle yanarken öğrendim. Hem de ne ateş….
O zaman öğrendim ki; duygularla bedenimdeki acılar birbirine bağlıymış. İhanete uğramak, kalbin orta yerine hançer saplamak gibiymiş. Ve o hançer hiç çıkmadan uzun zaman aynı yarayı kanatmaya devam edermiş.
Yalan olduğunu bildiğin sözleri susmak, midende ağırlık yaratırmış mesela.. hani çok yedinde hazmedemeden geçirdiğin o birkaç saat gibi, midenin orta yerinde bir taş duruyormuş gibi…
Sonra öğrendim ki; biri adını anınca kulakların çınlarmış, kızarırmış.. Daha tuhafı sen yokluğunda birini anıyorsan hasretle, onun kulakları değil ama senin dudakların sızlarmış….
Sizin hiç ömrünüz ağrıdı mı? Benim ömrüm öyle sızım sızım ağrıdı en zayıf yerlerinden. Kışın çatısı akan evler gibi, hep aynı yere düştü gözyaşları….
Acılar bazen aşkları yaşattı, bazen öldürdü ama benim ömrüm zaten bir kelebeğinki kadar kısaydı, uzun bir yolculuk gibi gözüme göründü. Kelebek benden önce öldü, artık hürdü…

Bazı şeyleri bir çırpıda silemezsin,
Çırpınarak silersin..

İlhan Berk

İstanbul bir özlem halinde masmavi akıyor içimde, seninle karışık.

Cemal Süreya

Çirkinim bayım,
Lakin bu sizi güzel sevmeme engel değil.

Didem Madak