bir misafirliğe gitsem
bana temiz bir yatak yapsalar
herşeyi, adımı bile unutup
uyusam...

kalktığımda yatağım hala lavanta koksa
kekikli zeytinli bi kahvaltı hazırlasalar
nerde olduğumu hatırlamasam
hatta adımı bile unutsam...

Ayrılık demir çubuk gibi sallanıyor havada
Çarpıyor yüzüme yüzüme
Sersemledim

Kaçıyorum ayrılık kovalıyor beni
Yolu yok elinden kurtulmanın
Dizlerim kesildi yıkılacağım

Ayrılık zaman değil yol değil
Ayrılık aramızda bir köprü
Kıldan ince kılıçtan keskin

Kıldan ince kılıçtan keskin
Ayrılık aramızda bir köprü
Seninle diz dize otururken de

Bende tarçın sende ıhlamur kokusu
Yürürüz başkentin sokaklarında

Bir nehir şu tutuk konuşan cumartesi
Üstünde iki yonga: çarşamba, bir de cuma

Ayrılık lafları etme sevgilim
Önümüz temmuz önümüz ağustos nasıl olsa

Kolkola yürüyoruz tek tük öpüşüyoruz
Sonra ayrılıyoruz korkuyoruz da

Kimi zaman neden kalabalığın içinde duruyoruz da
Kimi zaman bir köşe arıyoruz en sapa

İşimiz mi yok, şu Akay’a sapalım istersen
İstersen garson girelim ilkyazın gazinosuna

Börekçi! diye bağır istersen şurda
Kısmet çıkar -sanırım- Emek’te oturan kıza

Abiler! Abiler! diye bir şey satayım ben
Mendilim kalmamış kağıt peçete yok mu çantanda?

Üç peseta gibi bir paraya dondurma yemiştim
Madrid’te yemiştim, ve çatılardan kanguru akıyordu
Londra’da

Seversin mi beni, doğru söyle ama? – Sigara?
Ne eflatun etin var, yanarca mı yanarca

İnan Selimiye’nin minareleri gibisin
Her seferinde başka yoldan çıkılır nirvanaya

Bulut yok,
Rüzgâr yok.
Havuzun başındayım,
Balıkların sudaki izleri,
Aydınlık, ben, çiçek, su.
Yaşamın temiz buğday başağı.
Annem reyhan topluyor.
Peynir, reyhan, ekmek, bulutsuz gökyüzü,
Islak şebboylar.
Kurtuluş yakında: avludaki çiçeklerin arasında.
Işık, bakır kaseyi okşuyor!
Yüksek duvara dayalı merdiven, sabahı yere indiriyor.
Bir tebessümün arkasında gizlidir her şey.
Zaman duvarının aralığından yüzün gözüküyor.
Bir şeyler var, bilmiyorum.
“Bir ot koparırsam öleceğim.”
Bunu biliyorum.
Zirveye doğru gidiyorum,
Kanat doluyum.
Zifiri karanlıkta yolu görüyorum,
Fener doluyum.
Işık ve kum doluyum,
Ağaç, yol, köprü, nehir dalga doluyum.
Yaprağın sudaki gölgesiyle doluyum.
“Ama ne kadar da yalnız içim.”

Bütün gözyaşlarının ortasında bir gülümseme vardır.
Bütün meleklerin imrenen bir şarkıyla karşıladığı.
Yabancıların gözlerine bir bakış, ve nereye ait olduğumu biliyorum...

Hüzün taze tutar aşk yarasını.
Yaramdan da hoşum, yârimden de.

//Şems-i Tebrizi

Zaman çok hızlı akıyor.
Bir gün içinde binlerce şey hissedebiliyorsun.
Yeni hayaller, yeni planlar. Her gün farklı bir rüyayla uyanıyorsun. Farklı yüzler görüyorsun sokaklarda. Farklı kelimeler öğreniyorsun. Kahkaha dolu sohbetlere dalıp unutabiliyorsun zamanın çabukluğunu. Öfkeleniyorsun, belki kavga ediyorsun ağzın kanıyor. Birilerinden nefret edebiliyorsun hatta aşık bile olabiliyorsun farketmeden.
Zaman çok çabuk geçiyor.
Telaşıyla hayatın, geç kalmalarla, uykusuzlukla, yorgunlukla, elbette mutlu olduğun da oluyor, iyi hissettiğin, huzur bulduğun yerler keşfediyorsun bir deniz kenarı ya da bir omuz her neyse.. Rahatladığın ya da herşeyin üzerine yürüğü anlar oluyor. Merakla beklediğin şeyler, yetişmeye çakıştığın otobüsler, saatlerce akıttığın göz yaşları..
Her ne yapıyor olursan ol, zaman seni hiç beklemiyor.
Zaman çok çabuk ve seni umursamadan geçip gidiyor.
Mevsimler değişiyor, alışkanlıkların değişiyor, isteklerin, beklentilerin, ettiğin dualar, sevgilin, işin, tarzın, evin, gittiğin mekanlar, sevdiğin yemekler, okuduğun kitaplar değişiyor. Bir aile kurabiliyorsun kendine. Alıp başını uzaklara gidebiliyorsun.. Bir yolunu buluyorsun yaşamanın.
Zaman geçtikçe başka bir şekil alabiliyor hayatın, tek bir şey var her ne olursa olsun ve üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin değişmeyen tek şey sana kaburgaların kırılmış gibi hissettiren "acın" değişen onca şeyin arasında, hala kafanı yastığa koyduğunda yutkunmana engel olan, sırf ondan kurtulabilmek için koca bir hayat harcadığın, sadece geçen zamanın arasında kaybolması için yalvardığın ve yine değişen bunca şeyin arasında hala nasıl unutulmadığına hayret ettiğin,
İlk günkü gibi her an zonklamıyor olsa da, kafasını çevirdiğinde hala aynı yerde durabilen tek şey.
Acı'n..
Bunu annemin tabutuna dokunduğumda değil,
Annemin öldüğünü unuttuğumda anladım..
Annenin öldüğünü unutabiliyorsun elbette ama annen öldüğünde duyduğun acıyı ömür boyu saklayacaksın içinde ve bir santim bile oynatamayacaksın onu olduğu yerden, annen dirilip, bir kez daha ölse bile!

Nursen Yildirim

Her insan gününü yaşamayı daha çok tercih etmeli .
Düne biraz elinden gitti gibi bakacak ,
Yarında çok fazla elinde değil .
Her zaman anı yaşamalı insan .

''Sen yağmurları sevdiğinde,ben vazgeçmiş olacağım. ''

Öyleyse vurun, parçalayın! Her parçamdan benim gibiler, beni aşacaklar doğacaktır. " Uğurlar Olsun "